Satu.darah.tetap.

De kijker werd vooraf gewaarschuwd voor een schokkende openingsscène. Ik zag al beelden voor me, over die ene Amerikaanse serie. Ook over een motorclub. Maar eigenlijk dacht ik op dat moment van die klap meer aan mijn moeders opvoeding. 

Liegen deed je niet. Je volgt de regels. En buitensporig gedrag werd bestraft. Ouderwetsch? Ik denk meer een typisch Molukse opvoeding. En die elementen herkende ik ook. En velen met mij. Dit aan de reacties op mijn facebook te lezen. 

Je opvoeding kreeg je mee van je moeder/oma/tante/zus. Mannen spelen een hele andere rol. Behalve dat je ze vroeger wat kon aandoen. Als je weer op je donder kreeg. Ben ik, wie ik nu ben. Mede dankzij deze opvoeding. 

De club is als een familie. Met één bloed. Met respect voor elkaar. Respect voor de tradities. Waarin ze terug gaan naar de basis.

Ondanks dat ik op voorhand een beetje sceptisch was. Over hoe zoiets dan word neergezet. Aangezien ik me niet echt voor kon stellen; een motorclub met tradities uit ook mijn eigen cultuur. Dit gesprek voerde ik letterlijk gisteren met mijn vader aan de keukentafel. Was dit ook meteen het meest indrukwekkende van de hele docu. Beetje te kort. Al zeg ik hetzelf. En een beetje teveel rechtbank.

Ook wel interessant is, hoe mijn generatie hierop reageert. Blijkbaar hetzelfde. Omdat ik me soms wel eens hard op afvraag of de derde generatie Molukkers in Nederland, zich nog bezig houdt met de oer oude tradities. En of ze deze ook willen doorgeven aan hun kinderen.

En misschien ben je na deze docu, nog steeds niets wijzer over Satu Darah. Al met al was deze docu wel een conversation piece. 

Moluks zijn zit in mijn bloed. Satu. Darah. Tetap. 

Advertenties

“MTF Tuschinski!”

Emotioneel loopt Joshua het toneel af. Het is hem en zijn broer Henry gelukt! Alweer een eerste keer (echt het thema van de week) en een droom die uitkomt. 

Anderhalf jaar geleden werd ik door Jetty en Stephanie benaderd om over het filmproject Jefta een  blog te schrijven. Diezelfde avond bracht het lot mij en de twee Molukse broers samen aan dezelfde tafel. En nu zit ik, in mijn eigen stad, all dressed up, op mijn eigen fiets naar het Pathe Tuschinski. 

Ademloos zat ik te kijken. Vol respect en bewondering naar een droom van twee broers met een visie. 

We hebben onze banen hiervoor opgezegd! Vertellen ze. Mijn adem stokte, en ik dacht bij mezelf. Wow ik ook. (Per september. Zoek nog steeds een baan.) Het gevoel van vrijheid moeten ze nu voelen. 

Ik heb ze de afgelopen maanden gevolgd. Via social media. In het theater. En via verhalen van familieleden en vrienden die een bijdrage hebben geleverd aan de film. De credits/aftiteling van deze film waren lang! En voor het eerst was iedereen, bijna iedereen, stil. Tot de laatste naam. 

Een Moluks Nederlandse film. Volledig gefinanceerd met behulp van crowd funding.  

 Voor degene die het gemist hebben. Ik zou echt niet weten hoe dat kan?! Maar goed. Of djam karet waren met kaartjes. Zucht. 

Blijf het allemaal in de gaten houden. En wie weet schrijf ik mijn volgende blog wel over The Brothers Timisela op Ambon. Ofzo. Jihieeee. 

Mijn eigen speciale wereld.

Ze zeggen, je leeft maar één keer. Dat heb ik ter harte genomen. Heb naar verschillende continenten gereisd. Heb een multiculturele leefomgeving, werk in een internationaal bedrijf. De aarde is anno 2015 niet zo heel groot meer. 

Nu is er nog een wereld. Eentje die met mij meereist in mijn hart. Mijn familie. De basis, zijn wijzelf, wij samen. We zien elkaar niet vaak. Leven onze eigen levens. Maar je weet elkaar te vinden, als een ander je nodig heeft. 

Ik ben dankbaar, dat in dit ene leven, ik meerdere kansen heb gekregen. Kansen om opnieuw te beginnen. Of de kans om af te sluiten. Om sorry te zeggen. Of om te zeggen dat ik er altijd zal zijn.

Lain sayang lain. Satu.

Lain bantu lain. Elkaar helpen.

Mijn kennis van de Indonesische taal is niet zo goed als mijn Engels. Dus bij deze minta maaf sorry voor mijn spelling in al mijn blogs. Het is meer voor mij het gevoel achter de woorden die je altijd hoort.

Lain bantu lain. Elkaar helpen. 

En niet ik help jou, jij betaalt mij. Of ik help jou, want jij zou nog eens … 

Maar het elkaar helpen vanuit je hart. Dat je kan bijdragen aan de vooruitgang van een ander door middel van het delen van kennis, of gewoon je twee handen te laten wapperen. Zonder iets er voor terug te vragen, of zelfs maar te willen. Maar omdat het kan. En zelfs als je denkt dat het eigenlijk niet uitkomt, je het toch doet. Omdat je ziet dat iemand anders het harder nodig heeft dan jij.
Lain bantu lain. Elkaar helpen.
Voor elkaar klaar staan is wat met de paplepel is ingegoten. Ver weg, dichtbij. Een bed of een bord rijst met soep. De deur, ook de mijne staat altijd open. Deze verbondenheid met elkaar is pure rijkdom. Ik ben gezegend, met helden in mijn leven. Een rijke cultuur die dient als een basis voor mijn leven in het nu, en in de toekomst. 

Vergeet niet waar je vandaan komt. Waar je wortels liggen. Er staan altijd helden voor je klaar. 

 

Mijn mannen.

Mijn muzen, inspiratiebronnen. Nachtelijke gesprekken. Zonnige ontmoetingen. Elke dag. Een keer in het jaar. Samen in dezelfde stad. In hetzelfde land. Soms niet eens op hetzelfde continent.

Super motiverend. Soms beetje controlerend? Het stemmetje in mijn hoofd. Aan de telefoon. Of gewoon en publique. Altijd het beste willen voor mij.
In goede tijden, slechte tijden. In en uit en weer terug in mijn leven. Ik kan met jullie lachen, om jullie lachen. Jullie uitlachen. En jullie staan altijd klaar.
Adoe, mijn mannen. Ouwehoeren. Ouwe lullen. Een korte ode aan mijn mannen. Mijn helden. Ik dank jullie! Terima kasih!

Een gesprek tussen Moeder en kind.

Ik heb eerder al met papa gesproken. Maar mam, ik moet toch even met je praten. Heb ik iets gedaan? Iets verkeerd, word ik ergens voor gestraft? 

Ik ben inmiddels bleek en moe. Redelijk futloos. 
Wat moet ik doen? Minder bomen hakken. Haarlak gebruiken. Als ik die zonnepanelen op mijn dak zet … Laat je de zon dan wat vaker schijnen?
Goed. Nou ja, laat maar weten dan. In ieder geval. Bedankt voor vandaag! 

Een gesprek tussen Vader en kind.

Sorry dat ik U al lang niet meer heb gesproken. Ik wist even niet meer hoe ik U kon bereiken. Ik had het druk. Ja, met van alles en nog wat. Het leven he? Contact houden schiet er nog wel eens bij in. 

Hoe het gaat? Goed hoor! Nou, kan beter. Misschien een beetje bijdehand om te vragen of U me kunt helpen. Ik heb U al een tijd niet aangesproken. Of toch wel? Ja waarom niet.
Waarom ik niet eerder heb aangeklopt? Ja weet ik eigenlijk ook niet. Zit me dat net te bedenken. Ik had die en die wel om raad gevraagd, maar dat zette ook eigenlijk geen zoden aan de dijk.
Wat ik dan eigenlijk wil? Als U me rust kracht en wijsheid wilt schenken. Dan kom ik denk wel een heel eind. 
Stom van me, sorry, dat ik U niet eerder om hulp heb gevraagd. Of ik langskom? Zondag. Dan heb ik wel tijd. Beetje schuiven. Moet wel lukken denk ik. Dank U wel, dat U er altijd voor me bent.
Amen.