Kom laten we kennis maken.

De afgelopen weken met Artnetworx kwamen de vragen aan bod:  Wie ben je, wat doe je en waar kom je vandaan?  Super leuk om nieuwe mensen te leren kennen.

Ik doe mijn ogen dicht en ik ga even terug in de tijd. Je bent met je ouders of andere familieleden op een familie aangelegenheid. Je denkt familie? Ik deel toch echt een andere naam dan deze mensen. Maar zo gehoorzaam als ik was als kind, doe je maar gewoon wat je gevraagd word. 

Niek, mari sini dulu. Tjari kenal dengan oom/tante …  Dari … 

Niek, kom eens hier. Maak kennis met oom/tante .. Uit …

Ik kijk een beetje verbaasd. Huh? Nog meer familie? Maar hoe dan? En hoe ga ik dit onthouden?

Dan legde mijn vader uit. Deze familie is van het dorp Rutong. En dat dorp heeft een hechte band met ons dorp Rumahkay. Beschouwen elkaar als familie. Ja hoe leg je gandongschap uit aan een kind. Ik vond het prima. Spannend, want naar mate ik groter werd. Leerde ik ook over het pelaschap van mijn moederskant. De BAKH. Toen dat was bezonken, was ineens half Nederland familie. Nu ik ouder ben. Doe ik hetzelfde als mijn ouders merk ik. 

Maar is dat niet familie van die en die. Uit daar en daar. Die ging toch met? Ohwjaaaaaa. Ahaaiiee. Herken je jezelf?

En dan heb ik het nog niet eens over .. Jij bent toch kind van … Dulu2 vroeger .. Ging ik met je ouders … Tienertoer. Je zegt er maar niet bij dat je dat verhaal al tig keer van andere mensen hebt gehoord. Ik geniet daar wel van. 

Dus bij deze. Mocht je me tegenkomen in Amsterdam. Of waar dan ook. Mari, ketorang tjari kenal dulu! Kom, laten we kennis maken! 

Advertenties

hiep hiep hoera.

In Uw hand bewaarde U mij. Dank U wel voor het afgelopen jaar. Een nieuw jaar een nieuw leven. Het leven is een gift. En elke dag is een zegen. Dank U wel dat ik mag delen. Ik vraag of onbekende gezichten, bekende gezichten mogen worden. Wegen vrijgemaakt mogen worden. Ik ge├»nspireerd mag blijven door Uw liefde.  

Silahkan.

Alsjeblieft. Hier. Ik geef. Ik geef… En daar zit het hem nou. Ik geef, en geef maar weg. Mijn hart. Mijn tijd. Mijn liefde. Mijn geld. Mijn gedachten. Mijn inspanning.

Ik brak. Mijn hart in duizend stukjes. De tijd die raakte ik kwijt. Mijn liefde was niet meer van mij. Ik raakte in de war en was gestresst.

Terima kasih. Bedankt. Ik pakte mijzelf weer bij elkaar. Luisterde naar de stem van binnen, of was het boven? De puzzelstukjes vielen op zijn plek. De tijd van verandering is daar. Het moet zo zijn. 

Ik laat los. Ik beheers. Ik deel. Ik verdeel. En geef aan mijzelf. En wat ik geef aan mijzelf. Dat straal ik uit. Van binnen naar buiten. En het kaatst weer terug. Recht in mijn geheelde hart.

Silahkan. Dan terima kasih Tuhan.

Hokjesdenken. Levensvragen.

De mens oordeelt. En snel. De eerste indruk is zo gemaakt. Ik maak me er elke dag weer schuldig aan. Maar met een beetje mensenkennis zit je er toch ook vaak niet (helemaal) naast.

Maar het gaat verder dan dat. Het oordelen. Of is het stiekem veroordelen? Man versus vrouw. Religie. Huidskleur. Sexuele voorkeur. Afkomst.

Qua technologie zijn we zo ontwikkeld, elke dag een uitvinding erbij. Patsboem of het niks is, hoera! Maar de mensheid zelf lijkt soms elke dag een stapje terug in de tijd te zetten. Wat eigenlijk best zorgwekkend is.

We zijn geen mensen meer. Maar ons paspoort. En wat als je paspoort niet matcht? Je je niet thuis voelt, of juist wel, in het land waar je woont. Maar matcht het niet met je uiterlijk. En wat als je uiterlijk niet matcht met je innerlijk. En je innerlijk niet matcht met je geloof? Je geloof waarmee je bent grootgebracht.

IMG_6283

Leun op mij.

Ruth Jacott zong het al jaren geleden.
Leun op mij. Een prachtig nummer, die mijn broertje Vincent-Paolo, zusje Selina en ik op de bruiloft van onze bongso’s hebben gezongen. (Ik ben benieuwd of dit was vastgelegd hahaha).

Dit lied is tijdloos. De tekst is hoopgevend, het geeft kracht. Sinds een paar weken kwam de titel weer in mij naar boven. En inmiddels weet ik van mezelf dat daar weer een blog uit voorkomt.

Ik heb het zojuist weer een keer of wat afgespeeld. Ik weet niet of het met die intentie geschreven is.

Leun op mij, was toen leun op ons. Maar eigenlijk is het altijd geweest.

Leun op Hem.

Food first.

Vechten of vluchten. Een blind vertrouwen. Wanneer jij, je oude ik ontgroeit bent. Een nieuw begin. In het nu nog onbekende. De tijd van verandering is gekomen.

Wanneer lijstjes, niet alleen een ding blijkt van meisjes. Je water bij de wijn leert doen. Buiten de geijkte paden dwaalt en denkt. Liefde, tijd en kracht schenkt. Negativiteit loslaat. Positiviteit uitstraalt, terugkaatst en opslaat.

Een van de weinige wensen, tussen mij en mijn medemensen. Na het scheiden van koren en kaf. Onbenullige zaken waar ik veel om gaf. Is nu overgebleven. De gelijke level van opereren en denken. Het delen van gelijke normen en waarden. Het samen kunnen anticiperen op onverwachte en ingewikkelde zaken.

Dat, en naast het eten op het lijstje, zijn de enige twee wensen van dit meisje.

My weapon of choice.

Toen God de aarde schiep. Hij de eerste mens leven in blies. Gaf Hij ook liefde en geloof. Maakte Hij dat de mens kon spreken. Gaf oren. Maar soms waren ze doof.

Toen mijn ouders mij het leven gaven. Gaven ze mij ook liefde en geloof. Ik kreeg de gave om te spreken. Ik heb oren. Maar soms was ik doof.

Mijn gave om te spreken. Is soms een vloek en een zegen. Maar wat door God is gegeven. Kan ik alleen maar dankbaar voor zijn.